Gjallojnë në ne të panumërt

Gjallojnë në ne të panumërt,

nëse mendoj apo ndiej, e shpërfill,

atë që mendon apo ndien.

Nuk jam tjetër veç vendi

ku ndihet ose mendohet.

Kam më shumë se një shpirt.

Ka më shumë unë se në vetë unë.

Megjithatë ekzistoj

shpërfillës ndaj të gjithëve.

I heshtoj: unë flas.

Shtysat e kryqëzuara

të asaj që ndiej apo nuk ndiej

kacafyten për atë që jam.

I shpërfill. Kurrëgjë nuk i diktojnë

atij që e di se jam: shkruaj.

Mos dëshiro, Lidia, të ndërtosh në ‘hapësirën’

Mos dëshiro, Lidia, të ndërtosh në ‘hapësirën’

që e përfytyron si ardhshmëri, as ti premtohesh

nesër. Mos rro në shpresë, por bëhu sot.

Ti vetë je jeta jote.

Mos bëje plane për një të ardhme, se nuk je e ardhme.

Kush e di nëse, mes kupës që zbrazet,

dhe asaj që mbushet, fati nuk ta

vë përpara greminën?

Zotat s’na japin gjë tjetër veç jetës

Zotat s’na japin gjë tjetër veç jetës.

Prandaj le t’i lëshojmë të gjitha ato

që na çojnë

në maja të pafrymëta,

përjetësisht të paçelura.

Të dijmë vetëm të pranojmë,

dhe përsa kohë gjaku na rreh në vena,

le të mos vyshket bashkë me ne

as vetë dashuria; le të zgjatemi,

si qelqurina, të tejdukshëm ndaj dritave,

Ta lëmë të rrjedhë shiu i trishtuar,

veç të vakët si dielli i ngrohtë,

duke pasqyruar paksa.

shqip: e.xhaja